Pediatrik və neonatal reanimasiya təcrübəsi

Bu təcrübə gündəlik işə nə verir

Reanimasiya şöbəsində işləmiş həkim ağırlaşmanı bir mərhələ əvvəl görməyə öyrəşir. Qəbulda gələn uşağın hansı halda evdə izlənə biləcəyini, hansı halda isə stasionar müalicəyə yönləndirilməli olduğunu ayırmaq: çox vaxt bütün fərqi yaradan qərar budur.

• Tənəffüs çatışmazlığının erkən əlamətləri — retraksiyalar, tezləşmiş tənəffüs, sianoz.
• Ağır bronxiolit — qeyri-invaziv tənəffüs dəstəyi (CPAP) tələb edə bilən hallar.
• Yenidoğulmuşda sepsis şübhəsi — vaxt itirmədən müayinə və müalicəyə başlama.
• Ağır dehidratasiya — infuzion terapiya ehtiyacının qiymətləndirilməsi.
• Kritik xəstənin komanda ilə idarəsi — cərrah, reanimatoloq, radioloq, immunoloq və pulmonoloqla birlikdə.

Komanda məsələsi

Ağır xəstənin nəticəsi heç vaxt tək bir həkimin işi olmur. İkitərəfli plevropnevmoniya və ikincili immun çatışmazlığı olan uşağın, nekrotik enterokolit səbəbindən əməliyyat keçirmiş körpənin, septik şok vəziyyətindən çıxarılmış xəstənin arxasında cərrahdan radioloqa qədər bütöv bir komanda dayanır. Ambulator həkim kimi mənim rolum bu komandanın işə vaxtında qoşulmasını təmin etməkdir.

“Biz birlikdə çox güclüyük.”

Protokol nə üçündür

Hər klinik vəziyyət üçün qəbul olunmuş protokol qaydaları mövcuddur və uşaq təbabətində bunlardan kənara çıxmağın bədəli ağırdır. 2 aylığa qədər südəmər uşaq yüksək hərarətlə müraciət edirsə, o, müayinə olunmalı, lazımi analizlər götürülməli və nəzarət altında saxlanılmalıdır — “baxıb-buraxmaq” variantı yoxdur. Bu, ehtiyatkarlıq deyil, qaydadır.